લક્ષણો લાંબા ગાળાના સ્વાસ્થ્ય અને જીવનની ગુણવત્તાને અસર કરી શકે છે
મૂત્રાશયમાં તકલીફ કદાચ મલ્ટિપલ સ્ક્લેરોસિસ (એમએસ) ના લક્ષણો પૈકી એક છે જે તમે મિત્રો અથવા પરિવાર સાથે શેર કરવા માટે ઓછામાં ઓછી સંભાવના છો. બધા પછી, ચેતા પીડા અથવા દ્રષ્ટિ સમસ્યાઓ વિશે ફરિયાદ કરવી એક વસ્તુ છે; તે પેશાબની અસંયમ અથવા લાગણીની ચર્ચા કરવા માટેનું એક બીજું કારણ છે જે તમને હંમેશાં જવું પડશે.
જેમ નિરાશાજનક તમે હોઈ શકે છે, તે મહત્વનું છે તેમને અવગણવા ન.
આજે ઉપલબ્ધ ઘણા તબીબી સારવારો છે જે પેશાબની કામગીરીમાં સુધારો કરી શકે છે, જ્યારે સરળ આહાર અને જીવનશૈલી "ફિક્સેસ" તમને તમારા લક્ષણોને વધુ સારી રીતે મેનેજ કરવામાં મદદ કરી શકે છે, ઘણી વખત ઓછા તણાવ અથવા તમારા જીવન પર અસર.
ઝાંખી
મૂત્રાશયની તકલીફ એ એમએસ સાથે રહેતાં ઓછામાં ઓછા 80 ટકા લોકોમાં થાય છે. વધુમાં, 10 ટકાથી વધુ સમય સુધી આ રોગ ધરાવતા 96 ટકા સુધી તેમની સ્થિતિને પરિણામે પેશાબની જટીલતાઓનો અનુભવ થશે.
મલ્ટીપલ સ્ક્લેરોસિસ અસાધારણ રોગપ્રતિકારક પ્રતિક્રિયાથી લાક્ષણિકતા ધરાવે છે જે નર્વ કોશિકાઓના રક્ષણાત્મક આવરણને નુકસાન પહોંચાડે છે ( મજ્જા જેવું મૈથ તરીકે ઓળખાય છે). આ નુકસાન મગજ અને / અથવા કરોડરજજુ પરના જખમની રચનામાં પરિણમે છે, જે બદલામાં ચક્ર, દ્રષ્ટિ, સંવેદના, વિચાર પ્રક્રિયાઓ અને મૂત્રાશય નિયંત્રણ જેવા શારીરિક કાર્યોને નિયમન કરતા નર્વની આવેગ સાથે દખલ કરે છે.
કારણો
એમએસમાં મૂત્રાશયની તકલીફ ત્યારે થાય છે જ્યારે મૂત્રાશય અને મૂત્રાશયના સ્ફિનેક્ટરને વિદ્યુત સિગ્નલો વિલંબમાં આવે છે અથવા દુખાવાના કારણે કરોડરજ્જુ પર વિકાસ પામે છે.
તકલીફ ત્રણ કારણો માટે થઇ શકે છે:
- મૂત્રાશય મૂંઝવણમાં મૂકે છે, તે પેશાબને પકડી રાખવામાં તે ઓછા સક્ષમ છે.
- સ્ફિન્ક્ટર સ્ફિનેક્ટર છે, મૂત્રાશયને સંપૂર્ણપણે ખાલી કરવાથી અટકાવે છે.
- મૂત્રાશય સંયુકત છે અને પેશાબની જાળવણીમાં અસમર્થ છે, જે પેશાબની જાળવણી તરફ દોરી જાય છે.
ચિહ્નો અને લક્ષણો
મૂત્રાશયના નિષ્ક્રિયતાના લક્ષણોમાં જખમની હદ અને સ્થાન દ્વારા બદલાઈ શકે છે.
કેટલાક કિસ્સાઓમાં, લક્ષણો હળવા અને ક્ષણિક હશે. અન્ય લોકોમાં, તેઓ સ્થાયી અને ઉગ્ર બની શકે છે પેશાબના લક્ષણો ચાર રીતે એકમાં વર્ણવી શકાય છે:
- જ્યારે તમને જરૂર લાગે છે ત્યારે ઝુકાવ કરવો એ મુશ્કેલી છે. કેટલાક લોકો માટે, તે શરૂ થવામાં લાંબો સમય લાગી શકે છે, જ્યારે અન્ય સતત પ્રવાહ જાળવી શકતા નથી.
- મૂત્રાશયમાં પૂર્ણતાનો અસ્વસ્થતા ઉશ્કેરે છે તે સાથે અર્જન્ટ અચાનક, મજબૂત પેશાબની જરૂર છે.
- ફ્રીક્વન્સી એ સામાન્ય કરતાં વધુ વખત પેશાબ કરવાની જરૂર છે. આ વારંવાર રાત્રે થાય છે, ઊંઘની વિક્ષેપ.
- અસંયમ એ છે કે જ્યાં તમે મૂત્ર કાર્યને નિયંત્રિત કરવા માટે ઓછા સક્ષમ છો.
જો મૂત્રાશયની નિષ્ક્રિયતાને સારવાર ન કરવામાં આવે તો તે મૂત્ર માર્ગને કાયમી નુકસાન કરી શકે છે. પેશાબમાં પત્થરો અને પેશાબની નળીઓનો વિસ્તાર ચેપ (યુટીઆઇ) ઘણી વખત વિકાસ પામે છે જો મૂત્રાશય ખાલી કરવામાં અક્ષમ છે. ક્રોનિક લિકેજ પણ સ્થાનિક ત્વચા ચેપ તરફ દોરી શકે છે. ગંભીર કિસ્સાઓમાં, સંભવિત ઘોર urosepsis વિકાસ કરી શકે છે જો પેશાબ ચેપ લોહીના પ્રવાહમાં ફેલાય છે.
જેમ નિરાશાજનક વ્યક્તિના મનની શાંતિ અને જીવનશૈલી પર મૂત્રાશયની તકલીફની અસર છે. મૂત્રાશયના નિયંત્રણની સમસ્યાવાળા લોકો પોતાને અલગ કરવા અથવા તેમના રોજિંદા દિનચર્યાઓને પ્રતિબંધિત કરવા માટે અસામાન્ય નથી, ઘણી વખત એમએસ સાથે લોકોમાં જોવા મળતી વારંવાર ડિપ્રેશનનું ભારણ ઉમેરવામાં આવે છે.
નિદાન
મૂત્રાશયની તકલીફની તપાસ કરતી વખતે, ડોકટરો ઘણીવાર યુટીઆઇ (UTI) માટે સ્ક્રીનીંગ દ્વારા શરૂ થશે. જો હકારાત્મક, એન્ટિબાયોટિક સારવારની નિર્ધારિત કરવામાં આવશે. જો નહિં, તો મૂત્રાશય અને મૂત્રમાર્ગ પેશાબને સંગ્રહિત અને મુક્ત કરવાના કાર્યને કેવી રીતે ચલાવી રહ્યા છે તે મૂલ્યાંકન કરવા માટે અન્ય પરીક્ષણ (urodynamic assessment) તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
મૂત્રપિંડ અને રેકોર્ડ માપદંડ ભરવા માટે મૂત્રવિષયક આકારણી કરવા માટે આશરે 30 મિનિટનો સમય લાગે છે અને નાના કેથેટરના ઉપયોગનો સમાવેશ થાય છે.
સારવાર વિકલ્પો
જેમ જેમ મૂત્રાશયની તકલીફ ઘણીવાર થઈ શકે છે તેમ, પેશાબના લક્ષણો સામાન્ય રીતે દવાઓ, જીવનશૈલી ફેરફારો અને અન્ય ઉપચાર પદ્ધતિઓ સાથે સફળતાપૂર્વક સંચાલિત થઈ શકે છે.
વધુ સામાન્ય ઉપચાર પદ્ધતિઓમાં નીચેનાનો સમાવેશ થાય છે:
- મૂત્રાશયવાળા દર્દીઓ માટે: મૂત્રપિંડ કરનાર, જેમ કે ડિટ્રોપાન (ઑક્સી બ્યુટીનિન), ડિટ્રોલ (ટોલ્ટેરોઇડિન), સક્ષમેક્સ (ડેરેફેનાસીન), સોવિયેજ (ફેસોટોરેડીન), વેસીકેર (સોલિફેનાસીન), સેકટ્યુરા (ટ્રોસોઝિયમ ક્લોરાઇડ) અને માયર્બેટ્રીક (મીરાબેગ્રોન).
- અતિસક્રિય મૂત્રાશયના સ્ફિન્ંક્ટર સાથેના દર્દીઓ માટે: આલ્ફા-એડિનેર્જિક બ્લોકિંગ એજન્ટો, જેમ કે ફ્લોમાક્સ (ટેમસુલસિન), ઉરોક્સટ્રલ (આલ્ફ્યુઝોલિન), કાર્ડુરા (ડોક્સાઝોસીન) અને રેફાફ્લો (સિલોલોડિસિન), સ્ફિનેક્ટર દ્વારા પેશાબ પ્રવાહને પ્રોત્સાહન આપવા માટે વપરાય છે. વધુમાં, એન્ટિસેપ્પેસ્ટિક દવાઓ, જેમ કે લિયોસેલ (બેક્લોફેન) અને ઝાનાફ્લેક્સ (ટિઝાનિદીન), સ્ફિન્ક્ટર સ્નાયુને આરામ કરવા માટે વાપરી શકાય છે.
- અસ્થિર મૂત્રાશય ધરાવતા દર્દીઓ માટે: તૂટક તૂટક સ્વ-કૅથેટીરીકરણ, જેમાં મૂત્રપિંડમાં પાતળા નળી દાખલ કરવામાં આવે છે, જેથી મૂત્રપિંડને વધુ સારી રીતે સક્રિય કરી શકાય.
સારવારના અન્ય સ્વરૂપોમાં વર્તણૂકીય ઉપચાર પદ્ધતિઓનો સમાવેશ થાય છે, જે વ્યક્તિને શીખવે છે કે કેવી રીતે પ્રવાહી લેવાનું નિયમન કરવું અને ઘર, કાર્ય અથવા સામાજિક પ્રવૃત્તિઓ દરમિયાન વ્યૂહાત્મક વ્યૂહાત્મક નિયમન કરવું.
ડાયેટરી સ્ટ્રેટેજીઝમાં કેફીન, આલ્કોહોલ, અને નારંગીનો રસ (બાદમાં જે બેક્ટેરિયાની વૃદ્ધિને પ્રોત્સાહન આપે છે) અને ક્રેનબૅરી રસ અથવા ગોળીઓનો ઉપયોગ (જે બેક્ટેરિયાની વૃદ્ધિને રોકવું) ના પ્રતિબંધનો સમાવેશ કરે છે.
વધુ તીવ્ર કિસ્સાઓમાં ઇલેક્ટ્રિકલ ઇમ્પ્લાન્ટ સહિત સર્જીકલ પ્રક્રિયાઓની જરૂર પડી શકે છે, જેને ઇન્ટરસ્ટેમ કહેવામાં આવે છે, જે થર્મલ ચેતાને ઉત્તેજિત કરે છે અને વધારે સક્રિય મૂત્રાશયની સારવારમાં મદદ કરે છે. બટાક્સનો ઉપયોગ અતિશય મૂત્રાશયની સારવાર માટે પણ થઈ શકે છે.
> સ્ત્રોતો
> નેશનલ મલ્ટિપલ સ્કલરોસિસ સોસાયટી " મૂત્ર કાર્ય અને એમએસ ." ન્યુ યોર્ક શહેર; 2016
> વિલિયમ્સ, ડી. મલ્ટિપલ સ્ક્લેરોસિસ ધરાવતા દર્દીઓમાં મૂત્રાશયની તકલીફનું સંચાલન. " નર્સ સ્ટાન 2012; 26 (25): 39-46.